welkom in Holland
 
Dit is een gedicht geschreven door een Amerikaanse schrijfster, Emily Perl Kingsley.
Omdat ik geen vertaling kon vinden, heb ik het zelf maar vrij vertaald.
Het beschrijft, vanuit een Amerikaans perspectief, hoe het voelt 
om een kind met een handicap te krijgen.
Wel een beetje vreemd als je in het land woont waar het verhaal over gaat.

Er is mij vaak gevraagd om het opvoeden en verzorgen van een kind met een handicap te beschrijven. Dit om een poging te doen om mensen die deze unieke ervaring niet kennen te laten ervaren hoe dat zou voelen. Het voelt ongeveer zo…..

Als je een baby verwacht kan je dat vergelijken met het voorbereiden van een geweldige vakantiereis .... naar Italië.

Je koopt een lading reisgidsen, maakt prachtige plannen, het Coloseum, de David van Michelangelo, de gondels in Venetië. Je leert een paar makkelijke Italiaanse zinnetjes. Kortom erg spannend.

Dus na maanden wachten vol spanning komt eindelijk de dag. Je pakt je koffers in en daar ga je.Enkele uren later landt het vliegtuig. De stewardess komt binnen en zegt,” Welkom in Holland.”

“Holland?!?” roep je. “ Wat bedoel je met Holland?? Ik had geboekt voor Italië! Ik hoor in Italië te zijn. Mijn hele leven droom ik al van een reis naar Italië.”

Maar er is een wijziging in het vluchtschema gekomen. Ze zijn geland in Holland en daar moet je blijven.Gelukkig hebben ze je niet naar een enge, verschrikkelijke, vieze plaats, vol met hongersnood en ziektes gebracht. Het is gewoon een andere plek.

Dus nu moet je nieuwe reisgidsen gaan halen. Je moet een nieuwe taal leren. En je leert een hele nieuwe groep mensen kennen die je anders nooit had ontmoet.
Het is gewoon een andere plek. Beetje trager dan Italië, niet zo extravagant. Maar als je er een tijdje bent en je bent op adem gekomen, begin je rond te kijken…..en je ziet ineens dat Holland molens heeft….en dat Holland tulpen heeft. Holland heeft zelfs Rembrandts.

Maar iedereen die je tegenkomt is druk met het heen en weer reizen naar Italië…en ze scheppen op over de mooie tijd die ze daar gehad hebben.

En de rest van je leven zal je zeggen “Ja, dat was ook mijn eindbestemming. Dat was het plan.”

En die pijn zal never, never, nooit weggaan….want het verlies van die droom is een groot verlies.

Maar…als je de rest van je leven blijft rouwen om het feit dat je niet in Italië terecht kwam, zal je jezelf nooit de kans geven om te genieten van het hele speciale, het liefdevolle…..Holland

Vrij vertaald vanuit “Welcome to Holland” door Emily Perl Kingsley

 

sitemap - info over de website - Copyright © filos 2000 -